MOŻNA TEŻ
INACZEJ

W ma­ju szłam chod­ni­kiem. To by­ły do­bre trzy mie­sią­ce. Wy­pra­co­wa­ne, wy­szar­pa­ne, wy­rwa­ne z igrzysk śmier­ci zwa­nych do­cho­dze­niem do sie­bie po nie­szczę­śli­wej mi­ło­ści. Nie cze­ka­łam na nic i nie wie­rzy­łam, że moż­na jesz­cze żyć w kon­tek­ście in­nym niż mój wła­sny. By­ło mi do­brze. Wsta­wa­łam do pra­cy, by ład­nie się ubrać i przez 8 go­dzin ba­wić się w re­kla­mę i mar­ke­ting, któ­re na­zy­wam „Wiel­ką Im­pro­wi­za­cją. Dzia­do­stwo część IV”. Je­stem w tym do­bra, bo trak­tu­ję swo­je obo­wiąz­ki jak­by by­ły plan­szą gry war­tą przej­ścia dla sa­me­go rzu­ca­nia kost­ką. To wa­da al­bo za­le­ta – za­le­ży, któ­ra jest go­dzina. Co­dzien­nie ja­dłam w pra­cy zdro­wy obiad przy­go­to­wa­ny ra­no w kuch­ni i za­mknię­ty w szczel­nym pu­deł­ku. Po pra­cy szłam na si­łow­nię, by za­har­to­wa­ne cia­ło po­ma­ga­ło mi har­to­wać umysł. 

Po­ma­ga­ło. Czu­łam się ze so­bą bar­dzo do­brze. Au­to­iro­nią i bły­sko­tli­wo­ścią sza­sta­łam jak srebr­ny­mi mo­ne­ta­mi, za któ­re sprze­da­łam póź­niej nie tyl­ko miej­sce mo­dli­twy pew­ne­go chry­stu­sa, ale wszyst­kie jej se­kret­ne sło­wa. Po tym, jak cia­ło i du­szę roz­ło­żo­no mi na brzyd­kie ka­wał­ki, za­czę­łam pie­lę­gno­wać każ­dą ich część z naj­więk­szą czu­ło­ścią, dba­jąc o dwor­ski oby­czaj. Lu­bi­łam swo­je spo­koj­ne ży­cie, bo to do nie­go je­stem stwo­rzo­na – cier­pli­wie czy­ta­łam ko­lej­ne książ­ki z Li­sty Ksią­żek Do Prze­czy­ta­nia oraz oglą­da­łam do­bre lub po­trzeb­ne fil­my, a scre­ena­mi z nich za­peł­nia­łam fol­der na pul­pi­cie. Cho­dzi­łam sa­ma do te­atru i czu­łam się wol­na w ten do­ro­sły spo­sób, kie­dy punk­tu­jesz na li­ście do­brych uczyn­ków nie po to, by iść do bierz­mo­wa­nia. Pre­mie­ry i wer­ni­sa­że oglą­da­łam z do­stoj­ną du­mą dys­kret­nej da­my, któ­rej czerń nie jest wy­ra­zem ża­ło­by, a mro­ku w try­bie stand-by. Pa­li­łam rzad­ko lub tyl­ko cza­sa­mi, pi­łam umiar­ko­wa­nie do­bry al­ko­hol, ale z nie­uda­wa­nym na­masz­cze­niem, skła­da­jąc usta w ko­kard­kę i przy­kry­wa­jąc je de­li­kat­nie ser­wet­ką, któ­ra za­mie­nia­ła się w mój wła­sny kra­kow­ski ca­łun. By­łam pal­ca­mi gra­ją­cy­mi na for­te­pia­nach świa­ta, bo mia­łam w so­bie si­łę, któ­ra przy­cią­ga­ła do mnie lu­dzi, na któ­rych uczy­łam się chwy­tli­wych me­lo­dii. Wciąż nie wie­dzia­łam, cze­go chcę, ale by­łam w tej rzad­kiej i kom­for­to­wej sy­tu­acji, kie­dy przy­naj­mniej wiesz, któ­rych rze­czy nie ży­czył­byś so­bie na uro­dzi­nach. Ufa­łam so­bie i in­ni rów­nież mi ufa­li, przede wszyst­kim dla­te­go, że by­łam sa­ma, a ta­cy lu­dzie za­wsze są naj­bar­dziej wia­ry­god­ni. Zło­te łań­cu­chy na szyi i rę­kach nie są dzi­siaj zna­kiem bo­gac­twa – zwia­stu­ją zbli­ża­ją­cy się cyrk. Ży­cie mi się uda­wa­ło i wresz­cie zro­bi­ło się moż­li­wie: nic nie mu­sia­łam, wszyst­ko mo­głam, Co­ca-Co­la, en­joy your li­fe.

El dorado. Raj na ziemi. Rock’n’roll, YOLO, carpe diem, fuck the world, let it be, fuck the people, fuck me.

Był pią­tek. W ma­ju szłam chod­ni­kiem i spadł na mnie czło­wiek. Pięk­ny. Spa­dał z bar­dzo wy­so­ka i upa­dek ten wi­nien go za­bić, ale ja nie ta­ki­mi tram­po­li­na­mi już by­łam, więc i on lek­ko się ode mnie od­bił, a po­tem wstał. Na spa­da­ją­cych lu­dzi pa­trzy się tro­chę ina­czej niż na tych, któ­rzy się podno­szą. Do pierw­szych masz wię­cej re­zer­wy, do dru­gich sza­cun­ku. A mi zni­kąd w gar­dle wzię­ła się wi­śniów­ka z am­fe­ta­mi­ną – ten nie­wy­sło­wio­ny haj, któ­ry przy­tra­fia ci się w mo­men­cie, gdy wiesz, że ro­bisz wła­śnie to, co na­le­ży. I czu­łam się jak­bym po­ci­ła się czymś prze­sło­dzo­nym, jak­bym pi­sa­ła har­le­ki­na smsa­mi. Ch­cia­łam, że­by miał mnie jak ta­ma­got­chi – kar­mił i wy­pro­wa­dzał, bu­dził, kie­dy śpię, i re­se­to­wał, kie­dy umrę. By­li­śmy jak zwią­zek przy­czy­no­wo-skut­ko­wy na za­wsze złą­cze­ni dy­wi­zem lub wiecz­ną pół­pau­zą. Dzia­ła­łam na za­sa­dzie ry­zy­ka, nie wi­ny. Mó­wi­łam „więc od­kryj mnie, pa­nie Ko­lum­b”, a on do­tarł do mo­jej Ame­ry­ki szyb­ciej niż prze­wi­dzieć mógł Lem, gdy­by mógł. Uwa­ża­li­śmy, że pa­pie­ro­sy są pięk­niej­sze od bi­żu­te­rii. Nic nie wie­dzie­li­śmy o śmier­ci, za to wszyst­ko o mi­ło­ści i wi­nie. Prze­sta­łam jeść. Prze­sta­łam har­to­wać cia­ło, prze­sta­ło mnie ob­cho­dzić har­to­wa­nie du­szy.

Po­trze­bu­je­my świad­ków na­sze­go ży­cia, dla­te­go dzi­siaj ze­zna­ję: trzy ty­go­dnie. El do­ra­do. Raj na zie­mi. Roc­k’n’roll, YOLO, car­pe diem, fuck the world, let it be, fuck the pe­ople, fuck me. Ko­cham cię.

Jest li­piec. Cho­dzę chod­ni­ka­mi. Pa­trzę w gó­rę. Ch­cę wie­dzieć, kie­dy się za­trzy­mać.

* Autorka wykorzystała cytaty z J. Żulczyka i A. Wolny-Hamkało, bo lepiej opisać nie było można.

MARTYNA ORLIK
Pisze, bo morze.

ADA AUGUSTYNIAK
Ilustratorka, graficzka, fotografka, filozofka. Robi w życiu to, co chce.

Komentarze

Please type the letters and numbers shown in the image.

Click the image to see another captcha.